شخصى صفت خوبى زن خود با هر كسى مىگفت و صفت خوش‌خويى او گفتندش كه : « پيغامبر عليهم السّلام نهى كرده است 7 از ستايش كردن زن خويش پيش بيگانگان » آن را به گوش نمىكرد و گفت : « غرض پيغامبر آن بود كه تا كسى طمع نكند » بعد ازين يكى طمع كرد و زن او را فريفت گفت كه : « اى خواجه من دل بزن نهاده بودم و او را مىستودم مباركت باد بسيار ازو خوب‌تر و نيكوتر و نغزتر ديده‌ام و مىدانم خواستم به تو حكايت كردن جون اين حركت كردى به خدا كه نشان ندهم » اكنون حق تعالى همين مىفرمايد كه : « من دانشها و عقلها به ازين كه دادمت دارم اگر برين يك خلق و تقصير برادر خود كه واقف شدى و خواهى گفتن كى مشترى يافتى كه عوض شكر اين سخن را از تو مىستاند در دزدى اين سخن را و شاذ شدن [ 1 ] و التفات ننمايى من ترا بر خللهاى ديگر واقف كنم امّا چون اين را بر مثال نقل در ميان نهادى و دعوى ساختى آن دكرهات ننمايم كى دون همّت آمذى و خاين » اللَّهَ لا يُحِبُّ الْخائِنِينَ « 1 » اگر برادرى را خدا برگزيند حسد نبايذ كردن كى شعيب صلوات اللّه عليه روزى بر امّت خوذ نعمتهاى خدا را مىشمرد كى كسى كه شما را كفشى دهد دوست داريد كسى كى شما را پا داد چرا ازو بيگانه آييد كسى كه شما را كلّه دهد محبّ شويد كسى كه شما را سر و عقل

--> ( 1 ) - ظ : شاد شدى ( 1 ) - قرآن كريم ، الانفال / 58